Fictie verhalen

Sophie

Hoofdstuk 1

Het is maandag ochtend, de eerste dag na de grote opening van afgelopen weekend. Vol trots steek ik de sleutel van mijn eigen kantoor pand in de deur. Vol trots bewonder ik alles. De bureau’s van mijn werknemers, de bovenverdieping met onze keuken waar we kunnen lunchen en vergaderen en natuurlijk mijn eigen kantoor kamer waar ik zo trots op ben. Vanaf vandaag begint het echte werk. Een naam opbouwen, klanten binnen halen en het beste werk van alle concurenten leveren. Ik wil de grootste en de beste worden, de meeste successen behalen en niet te vergeten, het meest belangrijkste, de bruid en bruidegom de aller mooiste en meest onvergetelijke dag van hun leven bezorgen. Na vijf jaar gewerkt te hebben als weddingplanner voor een internationaal bedrijf begin ik vandaag als zelfstandig weddingplanner met vijf werknemers.
Inmiddels start mijn laptop scherm op en verschijnt ons bedrijf naam ‘MaxBruiloft’ met de slogen ‘omdat we het maximale uit uw bruiloft halen’ eronder.
Beneden hoor ik de deur open en dicht gaan en staan mijn vijf werkneemsters, het zijn namelijk allemaal vrouwen, klaar om aan hun eerste werkdag te beginnen. Nadat we de eerste dag hebben doorgenomen en de taken hebben verdeeld gaat iedereen aan het werk. Ik concentreer me op de marketing. Er moet meer reclame komen voor mijn bedrijf. We hebben wel al een website en uiteraard visite kaartjes maar tegenwoordig speelt sociaal media ook een grote rol en gaan we (ik vind het niet zo chique) ook een Facebook en instagram account aanmaken zo dat er meer naamsbekendheid komt.
‘Sophie, heb je even het is dringend.’ Klinkt de stem van Eva, tevens mijn beste vriendin, terwijl ze al mijn kamer in komt lopen en de telefoon tegen haar borst aangedrukt houd. Ik knik naar haar.’ Ik heb een potentiële klant, maar dan moet je wel over een half uur al tijd hebben.’ Zonder na te denken ga ik akkoord met het voorstel en binnen een half uur heb ik me volledig voorbereid. Ik heb mijn poeder roze colbert aangetrokken en mijn zwarte pumps erbij aan gedaan. Deze tip kreeg ik ooit van een internationale weddingplanner, zij was echt de beste uit het vak, helaas is ze niet zo gek lang geleden overleden. ‘Draag de hele dag je makkelijke schoenen en neem hakken mee in een tas, pas wanneer je een klant of andere belangrijke afspraak hebt, trek je je hakken aan.’ Sinds die dag heb ik nooit meer pijnlijke voeten gehad.
De laptop staat aan met een kleine presentatie waarin ik laat zien wat wij allemaal kunnen doen voor het bruidspaar. Mijn schrift en pen liggen klaar om alle aantekeningen te noteren. Meer tijd heb ik ook niet want er word al op de deur van mijn kamer geklopt. Eva doet de deur open en een mooie lange brunette loopt mijn kamer in. De geur van haar zoete parfum komt me tegemoet. Ik steek mijn hand naar haar uit maar ik zie haar niet. Ik staar in twee helder groene ogen. Mijn adem stopt even en het lijkt alsof mijn wereld stil staat.

Hoofdstuk 2

Aan zijn blik en lichaamstaal merk ik dat ook hij even niet weet wat hem overkomt.
‘Lisa de Groot’ hoor ik ergens ver weg. Simon komt steeds dichter bij en steekt zijn hand uit. Als mijn hand de zijne raakt, begrijp ik wat mensen altijd bedoelen met een ‘vonk’.
‘Simon Stevens’ klinkt zijn zware warme stem. Zijn geur herken ik uit duizenden, dit luchtje had hij op ons eerste date ook opgespoten. ‘Kan ik jullie iets te drinken aanbieden? Koffie, thee of water misschien?’ vraagt Eva aan ze als ze merkt dat ik even een paar seconde nodig heb om mezelf weer bij elkaar te rapen en om mijn beroep uit te oefenen. Ik had veel verwacht van mijn eerste afspraak maar dit had ik me niet bedacht. ‘Een water graag.’ zegt Lisa. ‘Een koffie alstublieft.’ zegt Simon er achter aan. Eva knikt en loopt de kamer uit. Tijd voor mij om mijn best te doen. Met een hart dat tien keer sneller klopt en klamme handen ga ik achter mijn bureau zitten.
‘Wat fijn dat je zo snel plek voor ons had. De grote dag is echt heel erg belangrijk voor ons en we zijn bereid om je daar ook goed voor te betalen maar dat betekend wel dat je al onze dromen uit moet laten komen en we je volledig kunnen vertrouwen. Ik zeg het je maar gelijk eerlijk want als je dat ons niet kunt bieden zoeken we direct verder. We willen namelijk over vier maanden al trouwen.’ Ik laat de woorden van Lisa langzaam op me inwerken en om één of andere reden raakt ze een gevoelige snaar bij me. Niet zo’n gevoelige snaar waar je verdrietig van wordt maar eerder boos, alsof je jezelf moet verdedigen. Eva komt met twee glazen water, één voor mij ook en een beker koffie naar binnen. Dit geeft mij de tijd om iets langer na te denken over wat ik ga zeggen. Zodra Eva de deur weer dicht doet weet ik precies wat ik moet zeggen.
‘Fijn dat je zo eerlijk bent, dan weet ik direct waar ik aan toe ben, daar hou ik van. Ik heb gewerkt voor een internationaal top bedrijf en samen met mijn toenmalige collega’s prachtige en onvergetelijke bruiloften georganiseerd in minder dan een maand. Vier maanden is niet zo’n hele grote uitdaging voor mij en mijn team. Wat ik jullie allemaal kan bieden zal ik jullie laten zien in een kleine presentatie.’ Terwijl ik ze geen kans geef om uit te spreken klik ik al de presentatie aan.
In mijn kleine presentatie laat ik verschillende lokaties zien, hoe wij er voor zorgen dat alles gedecoreerd word, verschillende bakkers waar we mee samen werken en wat hun kunnen, wat voor afspraken wij allemaal kunnen maken maar vooral het aller belangrijkste, hoe we het bruidspaar een onvergetelijke dag kunnen bezorgen.
‘Indrukwekkend, we nemen jou. Toch schat?’ Simon lacht verlegen ‘natuurlijk lieverd als jij dat wilt dan is het goed.’
Misselijkmakend antwoord denk ik bij mezelf.
‘We kunnen nu bespreken wat jullie wensen zijn zodat ik het allemaal kan noteren en ermee aan de slag kan.’
‘Simon jij weet wat ik wil, alles staat ook in deze map, bespreek het even met haar dan kan ik naar mijn volgende afspraak.’ en Lisa staat op. ‘Maar lieverd, dat kunnen we misschien beter samen doen.’ ‘Doe niet zo gek, ik heb alles tot in detail opgeschreven en we hebben nog maar weinig tijd. Doe het asjeblieft voor me.’ En ze drukt een kus op Simon’s wang. ‘Ik zie je vanavond.’ Ze draait zich om en zonder ook maar iets te zeggen loopt ze naar buiten en ook ik sta op om even een glas water te halen.
‘Sorry ik moest even wat drinken.’ zeg ik tegen Simon als ik terug mijn kantoor in loop. Eigenlijk weet ik niet wat ik precies moet zeggen. Gelukkig heeft Eva me net gerust gesteld. Eva kent Simon ook van vroeger en ze weet van ons verleden samen. Ze heeft haar excuus aangeboden omdat hij hier is. Dat heb ik haar gelijk uit haar hoofd gepraat want daar kan zij natuurlijk niets aan doen. Lisa heeft de afspraak op haar naam laten zetten anders wist ik zelf ook direct dat ik met mijn Simon te maken heb. Simon knikt naar me en ik ga in mijn bureau stoel tegenover hem zitten en bekijk hem voor het eerst na 13 jaar weer. Zijn ogen zijn niets veranderd en het kuiltje in zijn kin herken ik ook nog steeds. Zijn baardgroei is nieuw voor mij, dat heb ik toen nooit gezien.
‘Sorry ik wist niet dat je hier werkt.’ Verbreekt hij de ongemakkelijke stilte.
‘Het is mijn bedrijf.’
‘Gefeliciteerd, heb je toch je droom waar gemaakt.’ glimlacht hij. Vroeger wist ik namelijk al heel goed dat ik later weddingplanner wou worden.
‘Dat je dat nog weet.’
‘Ik ben je nooit vergeten Sophie.’ Dat antwoord had ik nooit verwacht.
‘Nooit vergeten? Maar nooit de moeite genomen om contact te zoeken? ‘ reageer ik iets feller dan ik bedoelde.
‘We waren nog zo jong en toen ik me besefte dat ik nog geregeld aan je dacht en je eigenlijk miste, kon ik er niets mee doen. Ik kon niet naar je opzoek, hoe graag ik dat ook wou.’
‘Waarom niet?’ vraag ik aan hem.

Hoofdstuk 3

‘Waarom kon het niet Simon?’ vraag ik nogmaals aan hem. ‘Ik heb een kind met Lisa.”Een kind?’ ‘Ja een kind Sophie. Hij is zes en hij heet Lars.’ Ik zie de trots in zijn ogen als hij het zegt. ‘En dat is de reden waarom je geen contact met mij kon zoeken?’ ‘Wat had ik moeten doen? Op het moment dat ik besefte dat ik je zo erg miste, vertelde Lisa dat ze zwanger was. Ik kon haar toch niet verlaten. En wat had ik tegen jou moeten zeggen als ik contact met je had gezocht? Hey Sophie ik mis je en ik denk aan je maar me vriendin blijkt zwanger te zijn.’ ‘Nee dat was ook geen optie geweest.’ zeg ik met een zucht en dat meen ik ook. Ik had het toen der tijd niet echt tof gevonden als ik dat had gehoord.
Het blijft even stil en mijn gedachten dwaalt af naar ons eerste date. We zijn heel cliché uit eten geweest en daarna zijn we naar de bioscoop gegaan. Een echte romantische film was het. Ik heb me die avond wel zes keer omgekleed omdat ik niet wist wat ik aan moest. Uiteindelijk koos ik voor een highwaist jeans met een poeder roze top en slippertjes. Ja, slippers op een date niet echt sexy maar het was een hele warme zomer avond. Simon had een spijkerbroek aan met een wit overhemd, opgerolde mouwen, een bruine riem (ik ben goed in details onthouden) en godzijdank had ook hij slippers aan. De geur die hij op had vergeet ik ook nooit meer, zoet maar fris en zo ruikt hij nu ook. Ik had een paar wijntjes nodig om te ontspannen en toen ik eenmaal goed ontspannen was hebben we alleen maar gekletst met elkaar. Ik heb ooit gelezen dat het maar een paar minuten duurt om verliefd te worden en in mijn geval klopte het ook. De liefdevolle manier waarop hij over zijn familie sprak, de passie voor zijn opleiding en zijn toekomstplan om als arts in het ziekenhuis te gaan werken, zorgde ervoor dat ik verliefd werd op de jonge man die tegenover mij aan de tafel zat. Hij betaalde het etentje en daarna zijn we naar de film geweest waar we ons eerste kus hebben beleefd. Een stuk of vijf afspraakjes later bleken we zoveel raakvlakken te hebben en hadden we officieel verkering.
‘Sophie gaat het?’ Ik kijk Simon glimlachend aan en knik naar hem. ‘Waar dacht je aan?’ ‘Aan ons eerste date.’ Simon lacht naar me. ‘Ben je gelukkig?’ vraag ik terwijl ik bang ben voor het antwoord. Simon haalt zijn schouders op. ‘Geef de papieren van Lisa maar dan kan ik er straks mee aan de slag.’ Ik weet niet zo goed wat ik moet denken of voelen. Ik ben Simon nooit vergeten en hij mij blijkbaar ook niet. Maar ik wil niet de gene zijn die een gezin kapot maakt. Ik geloof in karma en als ik dat op mijn geweten heb dan krijg ik het in een bepaalde vorm terug. ‘Sorry Sophie’ zegt Simon zachtjes terwijl hij de roze papieren van Lisa naar me toe schuift. Ik bekijk de notities van Lisa die met een gekruld handschift op het papier zijn geschreven. Simons telefoon gaat en ik ben blij dat we even niet met elkaar hoeven te praten. Het blijft stil en na een paar tellen hoor ik een geschrokken ‘wat?!’ uit Simons mond komen. Ik kijk op van de roze papieren die voor mij liggen en ik kijk in een verbaasd gezicht met twee grote geschrokken ogen.
‘Wat is er?’ vraag ik bezorgd aan hem.

Hoofdstuk 4

‘Simon gaat het?’ Vraag ik als ik zie dat zijn ogen nat worden. Simon schud zijn hoofd en laat zijn telefoon zakken. ‘Lisa heeft een ernstig auto ongeluk gehad. Ik moet naar het ziekenhuis.’ Ik zie de verwardheid op zijn gezicht. Hij staat op en wilt al weg lopen. ‘Wacht!’ roep ik snel. ‘ Zo kun je niet rijden, ik breng je.’ Snel vertel ik aan Eva wat er is zodat zij alles hier draaiende kan houden en ik stap met Simon mijn auto in. Het is zo’n vijftien minuten rijden naar het ziekenhuis . Het is stil in de auto. Ik weet niet zo goed wat ik moet vragen of tegen hem moet zeggen. Ik hoop dat het mee valt met Lisa maar Simon zei dat het ernstig is. ‘Ik hoop dat alles goed komt.’ zeg ik uiteindelijk. Simon kijkt naar buiten en lijkt me niet te horen. De rest van de tijd blijft het stil in de auto.
Als we aangekomen zijn bij het ziekenhuis en weten naar welke afdeling we moeten, kunnen we niets anders doen dan in de wachtruimte afwachten tot er iemand komt om te vertellen wat er precies is gebeurd en hoe het met Lisa gaat. Er hangt een nare sfeer in de wachtruimte. Iedereen die hier zit wacht op nieuws van een arts.
Tegenover ons zit een ouder stel, ze houden elkaars handen vast en kijken samen naar de grond. Een paar stoelen verder zit een vrouw alleen en weer een paar stoelen verder zit een vrouw met een klein meisje op haar schoot. Ik zie dat Simon door de ruimte kijkt en zijn blik blijft hangen bij de vrouw met het meisje. Er rolt een traan over zijn wang. Uit reflex sla ik mijn arm over zijn schouders heen. Ik hoef niets te zeggen, dit is genoeg en dat weet ik.
‘Lars kan zijn moeder niet verliezen.’ Snikt hij. ‘Hey, niet zo gek denken. Wacht eerst even af wat de arts straks te vertellen heeft.’
Ik snap echt wel dat het moeilijk is om niet zo te denken maar ik kan niets anders dan proberen om hem door deze minuten, misschien wel uren, heen te krijgen. ‘Zal ik iets te drinken halen voor je?’ ‘Doe maar water.’ zegt hij zachtjes. Ik aai over zijn rug en sta op om twee flesjes water voor ons te halen. Het duurt wel even en als ik terug kom zie ik de ouders van Simon bij hem zitten. Ook hun heb ik al dertien jaar niet gezien. ‘Hoi’ zeg ik voorzichtig als ik weer bij Simon ben. ‘Sophie?’ Klinkt de stem van Simons moeder verbaasd. ‘Lang verhaal mam.’ Haakt Simon in. ‘Hoe gaat het met je?’ Vraagt Simons vader. ‘Met mij gaat het goed en met u?’ Simons vader knikt ja en er valt een stilte. Dit is ook niet echt het moment om gezellig te gaan kletsen. Ik overhandig het flesje water aan Simon en ik ga naast hem zitten. Enkele minuten later komen ook Lisa’s ouders aan. Ik stel me voor als een vriendin. Je ziet het verdriet in hun ogen en de spanning op hun gezicht. Het duurt nog ruim twintig minuten en dan komt er een arts aanlopen. Iedereen staat op, ik ook. Ik probeer het gezicht van de arts te bestuderen maar ik kan er geen wijs uit halen. Hij komt steeds dichter bij en de spanning is goed te voelen. Hij stelt zichzelf eerst netjes voor en dan begint hij te vertellen.

Hoofdstuk 5

Ik zit in de wachtruimte op Simon te wachten. De mevrouw die alleen was heeft zo juist slecht nieuws gekregen. Ze stortte in van verdriet. Ik ben een beker water voor haar gaan halen en heb nog een tijdje bij haar gezeten. Ze is haar vader kwijt geraakt. Inmiddels is er al zo’n drie kwartier voorbij als Simon eindelijk aan komt lopen. Zijn ogen zijn rood van het huilen en hij schud zijn hoofd heen en weer. Ik sla mijn armen om hem heen en zijn hoofd rust op mijn schouder. ‘Wat is er?’ Vraag ik enkele secondes later. ‘Het is allemaal mijn schuld’ zegt hij verdrietig. ‘Hoe bedoel je?’ ‘We hebben een paar dagen geleden ruzie gehad over de bruiloft en ze vertelde net dat ze aan ons is gaan twijfelen.’ ‘Twijfels komen niet door één ruzie Simon’ ‘Ze wou me onderweg bellen om haar twijfels met me te delen maar zover is het niet gekomen. Ik ben zo geschrokken en de kamer uit gelopen.’ ‘Praat met haar Simon.’ En ik loop met hem mee richting de kamer waar Lisa ligt.
Op de gang blijf ik wachten en ik kan zo nu en dan wat woorden opvangen. Ze praten en ze praten. Er worden keuzes gemaakt die je eigenlijk niet in een paar minuten kan maken. Ik heb Eva al vier keer aan de telefoon gehad om door de tijd heen te komen. Ik had ook weg kunnen gaan maar ik moet Simon naar huis brengen, hij is natuurlijk met me mee gereden. Er komt een zuster uit Lisa’s kamer gelopen en laat de deur op een kiertje staan waardoor ik alles kan horen.
‘Simon ik hou echt van je maar ik wil niet meer. Je weet hoe gek ik ben op reizen en dat ik dat heb gelaten voor jou. We zouden op wereldreis gaan maar ik raakte zwanger. Ik wil op wereldreis Simon. Ik zie dit ongeluk als een teken, het leven is te kort om niet te doen waar je gelukkig van word.’ Lisa klinkt vastberaden. ‘En Lars dan en ik? Je kan dit toch niet zomaar beslissen voor ons.’ ‘Ik twijfel al heel lang Simon. Dit is geen keuze die ik zomaar maak, ik denk hier al heel lang over na.’ ‘Waarom heb je niets gezegd?’ ‘Ik wist niet hoe en ik kon het niet.’ ‘En nu?’ ‘Zoals ik net al zei, het leven is te kort om niet te doen waar je gelukkig van word. Wij maken elkaar niet meer gelukkig Simon. Jij wordt gelukkig van Sophie.’ Mijn keel wordt droog en mijn hart begint spontaan sneller te kloppen. Waar komt dit ineens vandaan, hoe weet ze van ons, wat is dit? Allemaal vragen die door me hoofd heen spoken. Blijkbaar weet ook Simon niet wat hij moet zeggen want het blijft akelig stil in de kamer. ‘Ik ben een vrouw Simon, ik weet en ik zie meer dan je denkt. De manier waarop je over haar vertelde op ons eerste date toen we het over vriendjes en vriendinnetjes hadden, was al genoeg voor mij om te beseffen dat ze veel voor je betekende. Maar ik gaf ons toch een kans. Je vriend Oscar die altijd naar Sophie vraagt als hij lang komt en de teleurstelling in je stem als je zegt dat je niet weet hoe het met haar gaat. Je zegt haar naam als je slaapt Simon en ik weet dat je haar op sociaal media hebt gezocht. Ik heb haar naam zien staan en ik ben zelf opzoek gegaan naar haar. Ik wist dat je Sophie zou gaan zien. Ik heb de afspraak bewust bij haar gemaakt omdat ik zelf wou ervaren of er nog iets tussen jullie zou spelen. Als dat zo was, wist ik dat ik iets met mijn twijfels kon. Het spijt me.’ Mijn oren weten niet wat ze horen. Mijn hart klopt als een malle en mijn ademhaling gaat te snel. Ik ben aan het hyperventileren. Ik probeer mezelf rustig te krijgen maar het lukt me niet. Langzaam raak ik in paniek en wanneer mijn hoofd begint te duizelen word alles zwart voor mijn ogen. Ik hoor en zie niets meer en langzaam val ik weg.

Drie jaar later

‘Mama!’ Roept Lana vanuit haar bedje. ‘Goedemorgen meisje.’ zeg ik terwijl ik haar optil . Het is zeven uur in de ochtend en vandaag is het een speciale dag. Vandaag zijn Simon en ik één jaar getrouwd en dat gaan we vieren met ons naaste familie en vrienden. Een mini bruiloft, dat word het maar dit keer met ons kleine meisje Lana erbij. Er is sinds het ongeluk van Lisa zoveel gebeurd. Ik ben flauwgevallen en werd wakker in een klein kamertje in het ziekenhuis. Simon zat naast mijn bed en vertelde alles wat Lisa hem had verteld maar dat had ik natuurlijk allemaal al gehoord. Lisa’s besluit om op wereldreis te gaan stond vast. Ze zou zeker een jaar weg zijn en Lars zou bij Simon blijven. Toen het weer goed met me ging en we naar huis mochten ben ik bij Lisa langs geweest, ze had naar me gevraagd. We hebben zeker een uur met elkaar gepraat. Normaal gepraat. Ze voorspelde dat Simon en ik naar elkaar toe zouden groeien als ze weg was, zouden gaan trouwen aangezien ik weddingplanner ben en van bruiloften hou en misschien wel een kindje zouden krijgen en dat ze daar vrede mee had. Ze wou zelf gelukkig zijn en dat was ze niet met Simon en gunde hem ook het geluk. Alsof die vrouw een gave heeft want alles wat ze voorspelde is gebeurd.
Er word op de deur geklopt. ‘Papa!’ gilt Lana. De deur gaat open. Simon en Lars komen de slaapkamer in gelopen. ‘Goedemorgen lieverds van mij.’ Lana loopt over het bed naar haar vader toe en springt in zijn armen. Daarna gaat ze naar haar grote broer Lars toe om even met hem op bed te spelen. Lars logeert ieder weekend bij ons en de vakanties worden verdeeld. Hij vind Lana helemaal geweldig en is een echte trotse grote broer. Ik bewonder mijn gezin. Ik geniet zo intens van hun. Soms vraag ik me af waar ik dit aan te danken heb, ik voel me zo gezegend. Er rolt een traan over mijn wang, een traan van geluk. ‘Wat is er?’ vraagt Simon terwijl hij mij tegen zich aan trekt. Mijn hoofd ligt op zijn schouder. ‘Ik ben gelukkig.’ zeg ik terwijl ik haar hem kijk. Hij drukt een liefdevolle kus op mijn voorhoofd en zo blijven we nog even zitten.

Een paar uur later is het zover. Iedereen staat beneden in het hotel waar we vorig jaar trouwde. Simon staat in zijn trouwpak op de trap, net zoals vorig jaar. Zodra de muziek begint te spelen loop ik, in een lange soepele witte jurk, van boven de trap af naar mijn man. Mijn dromen en wensen zijn uitgekomen. Dit is mijn geluk denk ik bij mezelf. Als ik bij Simon ben kijk ik naar al de mensen die er voor ons zijn. Mijn ouders en schoonouders, andere familie leden, Eva natuurlijk en ook Lisa met haar nieuwe vriend is er. En uiteraard Lars en Lana die vol trots vooraan staan. Ik kijk Simon aan. ‘Ik hou van je.’ zeg ik en ik knijp zachtjes in zijn hand.