Persoonlijke blog

Bevalling van Mirthe

Hallo lieve lezers!

Deze blog gaat over mijn bevalling. Niet iedereen vind het fijn om een bevallingsverhaal te lezen, vandaar dat ik vooraf even aangeef waar het over gaat. Mocht je het wel willen lezen, veel lees plezier !

Zoals jullie gelezen hebben in mijn vorige blog waren het nogal hectische weken met Lieke. Zes weken lang op en af ziek, dat gaat je niet in je koude kleren zitten. Wil je precies weten wat er met Lieke aan de hand was, je leest het in mijn vorige blog waarin ik ons voorstel!

Tussendoor moesten we natuurlijk ook gewoon naar het ziekenhuis toe voor controles van de baby.
24 maart was mijn uitgerekende datum, maar die datum zouden we nooit gaan halen ivm suiker tijdens de zwangerschap. Op 12 maart (38,2 weken) zou ik ingeleid worden.
Met alle hectiek, weinig rust, (zwangerschaps) suiker, ik zet zwangerschap even tussen haakjes want het is nog maar de vraag of het zwangerschapssuiker was of dat het diabetes type twee is. Daar komen we over vier weken achter, heb ik de verloskundige gebeld om te vragen of ze me kon strippen. Dat gebeurde op donderdag 8 maart, maar echt goed gelukt was het niet. Ze zei ook duidelijk dat ik er niet te veel van moest verwachten. En inderdaad, de hele dag gebeurde er helemaal niets.
Vrijdag ochtend verloor ik een stukje van mijn slijmprop en in de middag had ik een controle afspraak in het ziekenhuis. De gyneacoloog heeft mijn ontsluiting gecontroleerd omdat ik al een tijdje met 1 centimeter liep. Maar helaas, nog steeds 1 cm. Toen ben ik met een vriendin even gaan winkelen en na een bezoekje aan de toilet had ik ineens bloed verlies. Ik belde direct met het ziekenhuis en ze adviseerde om het nog even een half uur aan te kijken, maar na een half uur was het nog steeds niet minder dus om kwart over vijf zat ik weer in het ziekenhuis. Een ctg en inwendig onderzoek. Nú had ik ineens 1,5 cm ontsluiting maar verder zag alles er prima uit en de baby deed het goed. Het was een stressvolle avond maar gelukkig ging alles goed.
Zaterdag middag werd Lieke weer ziek en volgde er een stressvolle avond bij de huisartsenpost waar ik ook nog eens een hypo kreeg en in paniek raakte. Gelukkig is dat goed afgelopen. Toen we eenmaal thuis waren en we in alle rust op bed lagen kreeg ik menstruatie achtige kramp.. ‘oke, dit heb ik vaker gehad en er is tot nu toe nog niets gebeurd.’ dacht ik bij mezelf. Maar deze menstruatie krampen werden wat heftiger. Ondertussen appte ik nog naar mijn zus dat ik echt hoopte dat het niet uitgerekend nu door ging zetten aangezien we een ziek meisje hadden.
In bed liggen was niet prettig meer dus ben ik maar gaan wandelen in de woonkamer. En toen ik moest plassen voelde ik dat me vliezen braken. Toen zat er niets anders op dan met alle spullen naar het ziekenhuis te gaan. Mijn ouders en zus kwamen ook naar het ziekenhuis zodat mijn ouders Lieke mee naar hun huis konden nemen en mijn zus bleef bij ons. In het ziekenhuis moest ik aan de ctg, er waren duidelijk weeën te meten en ik zat op drie centimeter ontsluiting. Omdat het niet heel veel vruchtwater was wat ik was verloren, moesten ze eerst onderzoeken of mijn vliezen überhaupt waren gebroken, maar dit bleek toch echt zo te zijn en moesten we blijven. Maar die nacht stopte mijn weeën en kon ik gewoon slapen. Ik was bang om te bevallen, bang voor de pijn die ging komen. Ik denk dat ik mentaal blokkeerde en dat mijn lichaam daarom niet heeft gedaan wat het moest doen. De volgende ochtend is er besloten om weeën opwekkers te geven zodat mijn weeën weer opgang kwamen en mijn lichaam het zelf over kon nemen. De weeën opwekkers werkte goed en na een tijdje kreeg ik pers drang maar ik bleek op vier, bijna vijf cm te zitten en dus kreeg ik een ruggenprik. Een ruggenprik die drie keer opnieuw gezet is, een ruggenprik die maar een half uur heeft gewerkt. Oké, het was een half uur alsof ik van de wereld was. Ik voelde geen weeën, ik voelde me zweven en ik heb de gekste dingen uitgekraamd, lang leven de ruggenprik. Maar na een half uur kreeg ik een vreselijke druk en moest ik persen. Het was niet meer te houden. Ik bleek al negen centimeter te hebben, persen mocht ik nog niet en dat was echt heel moeilijk. Je pers weeën weg puffen terwijl je juist zo graag wilt persen. Toen ik eindelijk tien centimeter had en mocht persen, kwam ons meisje maar niet. Het heeft veel kracht en energie gekocht maar de reden dat ik zo snel pers drang had en het persen zoveel moeite koste kwam omdat onze Mirthe als een sterrenkijker geboren is.
Lieke lag ook als een sterrenkijker maar tijdens de bevalling zijn ze daar dmv een echo achter gekomen en moest ik twee uur op mijn rechter zij liggen en is ze uit zichzelf goed gedraaid en dus ook normaal geboren.

Ik heb Mirthe aangepakt en daar lag na een heftige en snelle bevalling een klein hummeltje op mijn borst.
Tijdens de zwangerschap vroeg ik me zoveel dingen af. Hoe gaat Lieke op haar zusje reageren. Hoe kan je zoveel van twee kinderen houden als het houden van één kindje al heel je hart in beslag neemt. Hoe gaat het verzorgen van twee kindjes, zal Mirthe net zo als Lieke worden of totaal anders…
Zodra dat kleine hummeltje op me lag, werd mijn hart gevuld met net zoveel liefde voor Mirthe als voor Lieke. Het zorgen voor twee kindjes gaat hier vanzelf, we doen het gewoon en ook Lieke past zich goed aan.
Inmiddels is Mirthe vandaag twee weken. De tijd vliegt! Elke dag is ze een dagje ouder, elke dag gaat er een inimini stukje baby vanaf en die gedachten zorgt ervoor dat ik optimaal geniet van mijn twee heerlijke meiden want voor we het weten zijn ze groot !

Tot de volgende blog !

Liefs, Esther