Persoonlijke blog

Mijn angst om dood te gaan

Hallo lieve lezers,

Als eerst wil ik julie vertellen dat ik het heel spannend vind om dit te vertellen. Ik ga iets persoonlijks met jullie delen. Dit is eng, bloot, maar ik hoop vooral dat ik er meer vrouwen mee kan helpen.

Toen ik na een tijdje zwanger raakte van Lieke (mijn eerste zwangerschap) waren mijn man en ik echt dol gelukkig. Alles liep voorspoedig en elke controle was helemaal goed. Lieke werd wel iets kleiner dan gemiddeld geschat maar alle metingen vielen nog binnen de toegestande curves en er was dus helemaal niet aan de hand. De uitgerekende datum naderde, alles in huis was klaar en op 17 april 2016 (de uitgerekende datum) braken vroeg in de ochtend, spontaan mijn vliezen. Al snel kwamen de weeen. Ik ga niet te veel over de bevalling uitwijken. De bevalling was pittig omdat mijn ontsluiting niet op gang kwam, maar mijn weeen wel steeds sterker werden. Ik wou heel graag thuis bevallen maar uiteindelijk zijn we naar het ziekenhuis gegaan zodat ik een ruggenprik kon krijgen. Toen de ruggenprik eenmaal zat, is er een echo gemaakt en wat bleek, Lieke lag als een sterrenkijker. Dat verklaarde in mijn geval waarom de ontsluiting niet opgang kwam. Toen ze eenmaal goed was gedraaid, ging het allemaal heel snel. Om 03:16 uur, op 18 april 2016, werd ons iniminie kleine meisje geboren. Ze was 47 cm en woog 2750 gram. Een dysmatuur babytje. Meten blijft menselijk, maar in ons geval zaten ze er wel heel erg ver naast. Maar dat maakte niets uit, ze deed het heel goed! Toen dat kleine mini mensje aangekleed en wel in het ziekenhuis bedje lag en ik haar zo lag te bewonderen, kwam er een soort hyena in mij naar boven. Dat kleine mensje daar, was van mij. Mijn vlees en bloed, ik had haar gedragen en gebaard. Niemand maar dan ook niemand mocht te dicht bij komen, niemand mocht haar iets aan doen. Ik huilde van geluk, zij was van mij. De volgende dag mochten we heel laat in de avond naar huis. We waren blij maar eenmaal in de auto werd ik een beetje bang. Hoe gingen we dit doen? Wat moesten we doen. De kraamzorg was er, ze legde een aantal dingen uit en we gingen de nacht in. Lieke kreeg borstvoeding en in haar eigen bedje bleef ze maar huilen dus sliep ze op mij. Zo gingen de dagen voorbij. Lieke was vooral (dat kan ik nu makkelijk zeggen) een heel aanhankelijk meisje wat heel veel geborgenheid zocht. Ze wou bij niemand anders zijn dan haar mama, dan begon ze te huilen. Ze wou niet in haar ledikantje, dan huilde ze alles bij elkaar. In haar eigen bed slapen is nog steeds niet haar hobby. En ik als kersverse mama ging daar helemaal in mee. We besloten om ons in te lezen over samen slapen en op dat toe te passen. Maar zodra ze sliep, werd ik bang. Bang dat ze bijvoorbeeld niet meer zou ademen. Ik controleerde regelmatig of ze dat nog deed. Waarom? Ik had werkelijk waar geen idee! In de kraamweek kregen we op financieel gebied heel slecht nieuws. We kwamen in een rollercoaster en ik wist werkelijk waar niet meer wat ik moest doen. Er kwam zo ontzettend veel op ons af. Maar ik had wat afleiding als er kraamvisite kwam. Al merkte ik toen het volgende hyena-achtige op. Als iemand mijn kleine meisje vast hield, kon ik wel huilen! Ik wou niet dat iemand haar vast hield, ze hoorde bij haar mama te zijn. Het werd wel steeds iets minder, maar dat duurde ontzettend lang. Ik heb heel lang moeite gehad om haar aan iemand anders te geven. Ik vond het vaak ook gewoon onnodig. Zo’n klein mensje wat van arm naar arm ging. Ik was dan altijd ook opgelucht als ik haar weer terug kreeg. Maar goed, de dagen gingen verder, de kraamweken gingen voorbij en alles leek, op wat kleine dingen na goed te gaan. Tot ik in bed lag met mijn kleine meisje en ik pijn kreeg in mijn linker arm. Ik ga niet goed op hormonen, dat had ik vroeger bij de pil al niet. Laat staan al die hormonen die vrij komen na een bevalling. Mij is altijd verteld dat als je pijn hebt in je linker arm, dat (in het aller ergste geval) iets met je hart heeft te maken. Toen ik die pijn voelde werd ik bang. Ik dacht dat ik het aan mijn hart zou hebben en dat ik ter plekken zou overlijden. Dat gebeurde gelukkig niet. Daar is alles begonnen. Daar is mijn angst om dood te gaan ontstaan. De pijn in mijn arm kwam steeds vaker, steeds vaker werd ik bang om dood te gaan. Als ik dan naar dat kleine slapende mini mensje naast mij keek, huilde ik. Zij kon niet alleen achter blijven. Zij accepteerde geen fles, alleen maar mama’s borst, hoe zou ze het overleven? Ik kon en ik mocht niet dood. Dat betekende ook dat ik daar dingen voor moest laten. Zo mocht ik van mijzelf geen leuke avond met mijn man hebben. Want iets leuks doen, betekende dat ik afscheid nam van mijn man en die nacht dood zou gaan. Fuck, dit is heftig om op te schrijven. Waarom ik zo dacht? Een vriendin heeft heel onverwachts haar moeder verloren nadat ze een hele gezellige avond hadden gehad als gezin. 1+1 = 2 en zo werkte het in mijn hoofd. Het ergste van alles, niemand wist het. Niemand wist van mijn angst af. Ik schaamde me ervoor. Het was niet normaal dat ik zo dacht, ik hoorde te genieten. En ik genoot ook op mijn manier, maar niet zoals het hoorde. De angst nam het over en mijn angst regeerde mijn dagen. Lieke was inmiddels, ik gok zo’n zes a zeven maanden en toen merkte ik dat ik op was. Het kon niet meer zo door gaan. Ik was elke avond bang om te gaan slapen, ik deed niets leuks in de avond met mijn man en hij wist niet waarom ik dat niet wou dus ook ons relatie begon er onder te lijden. Toen pas heb ik het verteld aan mijn man en aan mijn zus. Dat heb ik huilend gedaan. Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies hoe ze erop hebben gereageerd. In ieder geval reageerde ze liefdevol. Het was een hele opluchting dat ik er met twee mensen, die heel dicht bij mij stonden, over kon praten. Financieel was er heel veel geregeld en viel er een hoop stress weg. En ik merkte toen Lieke ongeveer elf maanden was, ik lekkerder in mijn vel begon te zitten. Langzaam maar zeker kwam de oude ik terug. De angst was er nog wel en ik besloot om naar de huisarts te gaan. Ik wou er helemaal vanaf. Maar ik wou ook weten hoe ik er mee om moest gaan. We wisten dat we graag nog voor een tweede kindje wilde gaan en ik wou absoluut niet weer zo ontzettend lang met die angst lopen. Toen ik mijn verhaal bij de huisarts vertelde zei hij: ‘Er is niets mis met je, je hebt het mama-syndroom.’ ‘Het mama-syndroom?!’ En de dokter begon te vertellen. Iedere moeder heeft iets in zich (ik weet even niet meer welk woord hij hiervoor gebruikte) wat er voor zorgt dat wij moeders bijvoorbeeld sneller in de nacht wakker worden wanneer ons baby huilt, dan een man omdat een man dit (wat wij wel hebben) helemaal niet bezit. De ene vrouw heeft hier alleen weer meer van dan de andere, wat er bij mij voor zorgde dat ik zo ontzettend bang werd om dood te gaan omdat ik mijn baby niet achter kon laten. Zij had mij nodig dus ik kon en mocht niet dood gaan. Hij hoorde dit wel vaker en verwees me door naar de psycholoog. Of ik daar echt iets aan heb gehad, weet ik eigenlijk niet, het ging namelijk al zoveel beter met me. Toen ik haar vertelde dat ik bang was dat het bij een volgende zwangerschap/bevalling weer zou gebeuren zei ze: ‘maar kijk eens hoe ontzettend sterk je bent. Je bent hier helemaal zelf overheen gekomen. Je weet de symptonen, je weet waar je op moet letten dus je kunt optijd om hulp vragen.’ Toen ze dat zei, voelde ik me sterk. Ik had het inderdaad zelf gedaan. Ik had deze angst overwonnen. Een paar maanden later raakte ik zwanger van onze Mirthe. Al snel bleek ik een medische zwangerschap te hebben. (als je wilt weten waarom, lees dan deze blog: http://vandergraafjes.nl/Diabetes/
Tijdens de intake in het ziekenhuis werd er gevraagd of je wel eens in aanmerking bent gekomen met een psycholoog, psychische problemen oid. Toen heb ik van mijn angst verteld en heeft het ziekenhuis aangeboden om opnieuw met een psycholoog te praten als ik dat zou willen. Dit wou ik heel graag omdat ik bang was dat het weer zou gebeuren. Deze psychologe vertelde mij dat je op den duur in een circel van angst terecht komt. Je denkt iets, je word er bang voor, je reageerd erop door bijvoorbeeld zoals mij iets te laten en dan denk je het weer opnieuw. En zo blijf je aan de gang. Het is juist de kunst om het gewoon te doen. Zoals ik bang was om leuke dingen met mijn man te doen, moest ik het gewoon doen. Dan had ik het bewijs dat wanneer ik iets leuks deed, ik helemaal niet dood zou gaan. We hebben de cijfers bekeken van posnatale depressies en of ik aan de kenmerken voldeed in die periode van Lieke. Dat deed ik niet, dus een postnatale depressie is het niet geweest en de kans dat dat nu zou gebeuren was klein. Al kan dat natuurlijk altijd! Wat was het dan wel? Een stress/angst stoornis. Doordat er zoveel stress in mijn leven was, creeerde ik een angst. Uiteraard heeft het ook met hormonen te maken maar vooral de reden waarom ik zoveel angst met mij mee droeg, was een eye opener. Tijdens de zwangerschap van Mirthe voelde ik me goed. De kraamweek was verdrietig omdat Lieke er niet bij kon zijn. Maar ik had geen extreme angsten. Inmiddels is Mirthe vijf maanden. Ik denk dat ik altijd angstiger zal blijven. Als ik ergens pijn heb denk ik gelijk het ergste van het ergste, maar ik kan nu redelijk relativeren en dat kon ik in die periode helemaal niet. Dus al met al, gaat het heel erg goed met mij en kan ik volop genieten van onze twee prachtige meisjes. Het leven is veel te mooi en veelste kort om je te laten leiden door angsten.

Het heeft met heel veel moeite gekost om dit op papier te zetten. Zo nu en dan zelfs met een traantje in mijn ogen. Maar ik vind het belangrijk om met jullie te delen. Als ik er maar een persoon die ik door middel van mijn verhaal kan helpen, dan ben ik al gelukkig. Schaam je asjeblieft niet voor hoe je je voelt en blijf er asjeblieft niet zo lang als mij mee lopen!

Mocht je vragen hebben, met me willen praten of ervaringen delen, stuur me gerust een berichtje!

Heel veel liefs,
Esther